Hallo allemaal: ik ben een vrouw van 29 jaar en was reeds vanaf mijn 19e werkzaam in de bouw en asbestverwijdering. Op 21 september 2006 gebeurde dat waarvan ik altijd dacht: 'dat zal mij nooit gebeuren!" Een bedrijfsongeval.....Tijdens mijn werkzaamheden aan een betonnen dakconstructie viel een van de loodzware platen op me. Daar lag ik dan en wist niet wat me overkwam. Pas in het ziekenhuis besefte ik wat me overkomen was en vertelde de specialisten mij dat ik mijn linkerhand verbrijzeld had en voorlopig nog niet thuis zou zijn. Er moest een operatie plaatsvinden: zenuwen en pezen reconstrueren en aan elkaar verbinden. Aanvankelijk leken mijn middel-en ringvinger af te sterven en zag het er allemaal minder fraai uit. Na 2 operaties begon het gelukkig weer allemaal redelijk uit te zien. Beperkingen heb ik er helaas wel aan overgehouden en zal mijn oude beroep nooit meer kunnen, zeker ook niet meer willen (vanwege angst) uitvoeren.

Blij was ik zeker niet en zat reeds 1.5 jaar thuis in de ziektewet. Werkgever werkte niet mee, erkende geen schuld en stopte met doorbetalen. Ik kwam in financiële problemen, kon mijn rekeningen niet meer betalen omdat er geen geld binnenkwam. Ik ben zelf naar het UWV gestapt en heb gelukkig een goed gesprek gehad met een arbeidsdeskundige. Ik heb aangegeven niet te willen blijven thuiszitten en graag waar aan het werk zou willen. Van de arbeidsdeskndige kreeg ik de kans om ondersteuning te zoeken middels re-integratie en hij overhandigde mij een lijst van re-integratiebureaus in de regio.

De Maas groep spak mij qua omschrijving en website het meeste aan en ik ben meteen diezelfde dag nog gaan bellen. Ik kwam in contact met Armand Dahler. Ik kon snel op gesprek komen voor een kennismaking. Al snel had ik in de gaten dat hij niet alleen oog had voor de toekomst maar ook dat hij zich erg interesseerde in mij als persoon, het bedrijfsongeval en de lopende rechtzaak. Ik kon altijd mijn verhaal bij hem kwijt, maakte niet uit waarover het ging. Juist dat deed me goed en voor mij was het traject al helemaal dik in orde, ondanks dat ik nog steeds geen werk had. Vrij snel werd duidelijk welke richting ik uit kon gaan, ik droomde al jaren van het beroep van vrachtwagenchauffeur. Ik kon al snel voor een test gaan om te onderzoeken of het wel haalbaar was met de verbrijzelde hand. Het ging perfect en ik was binnen twee maanden bezig met rijlessen. Armand gaf aan de opleiding niet te onderschatten en bood aan mij te ondersteunen tijdens de opleiding, leren en oefenen/overhoren. Door deze steun heb ik de opleiding succesvol kunnen afronden en het was niet altijd even gemakkelijk. Vlak voor mijn laatste examen is Armand reeds op zoek gegaan naar het werk, hij gaf aan dat ik snel aan het werk zou zijn. Dat klopte; ik ging mijn rijbewijs aanvragen en nog binnen die week belde Armand mij. Via een netwerkcontact kon ik op gesprek bij een startend bedrijf waar ik volgens hem zeker zou passen. Ik ging twee dagen proefdraaien en ik vond het meteen helemaal geweldig. Het bedrijf pastte bij me en zowel ik alsook de werkgever waren allebei heel tevreden. Na twee dagen mocht ik zelfstandig en alleen met het spul de weg op kreeg door de werkgever een baan aangeboden.

Ik werk er nu anderhalve maand en ga elke dag met veel plezier naar mijn werk. Met Armand heb ik nog steeds contact en wil dat voorlopig nog even zo houden. Hij heeft veel voor me gedaan en daar ben ik hem heel dankbaar voor.

Armand; bedankt voor alles wat je hebt gedaan en nog voor me doet....

Groetjes, Melanie