Na meer dan een jaar niet vooruit komen op mijn werk, waardoor de problemen en (dreigende) conflicten steeds groter werden, kon ik op een gegeven moment de druk van het werk niet meer aan en moest ik mij noodgedwongen ziekmelden. Achteraf bezien ben ik veel en veel te lang doorgegaan en hebben mijn groot verantwoordingsgevoel, mijn perfectionisme en mijn loyaliteit  richting werkgever  mij volledig uitgeput, mij letterlijk opgebrand.

Naar de huisarts met vage klachten als: moe, futloos, slapeloosheid, 's nachts constant malen en concentratiegebrek. Diagnose: overspannen. Een doos slaappillen mee naar huis, en het advies met mijn baas nog eens aan tafel te gaan zitten en het uit te praten, waarna het binnen  6 tot 8 weken wel over zou zijn. Met de bedrijfsarts kwam ik ook niet echt verder maar dankzij een nieuwe locatiemanager kreeg ik de broodnodige rust en kon ik mijn werk en mijn verantwoordelijkheid  hiervoor enigszins loslaten. Na enkele maanden ziek thuis was het me duidelijk dat mijn werkgever en ik op een dood spoor zaten en aangezien we ons daar beiden van bewust waren heb ik mijn werkgever verzocht om een beroepskeuzetest, want ik had (heb) geen idee wat ik anders zou moeten (kunnen) doen. Weer een tijd later kwam mijn werkgever met Maas groep op de proppen om via deze organisatie een beroepskeuzetest te doen en een reïntegratietraject te doorlopen.

Na een eerste gesprek met John Jehae had deze feilloos in de gaten hoe de vork daadwerkelijk in de steel zat: gezien mijn gesteldheid zou een beroepskeuzetest op korte termijn geen correct beeld geven en om met een re-integratietraject te starten was het nog veel te vroeg. Eerst had ik rust nodig alsmede begeleiding om mijn belastbaar niveau weer op een acceptabel niveau te tillen. Voor hem was de situatie zeer helder: ik zou veel baat kunnen hebben bij de door Maas groep nieuw ontwikkelde Burn Out training. Gelukkig bleek mijn nieuwe chef wel bereid de helpende hand toe te steken, omdat hij duidelijk begaan is met het wel en wee van zijn personeel.

In november 2007 had ik mijn eerste gesprek met Sandra de Jong-Cornelissen. Na dit eerste oriënterend gesprek was het me al duidelijk: ik was bij vakmensen terechtgekomen. Mijn huisarts, bedrijfsarts en zelfs een psycholoog waar ik 6 sessies mee had gehad waren niet in staat gebleken tot de ware kern van de zaak door te dringen: een realistisch beeld van mijn Burn Out klachten en -behandeling bleef derhalve uit. Sandra echter kende mij na drie kwartier beter dan dat ik mezelf in 43 jaar had leren kennen. 

Inmiddels zijn we enkele maanden verder: een drietal individuele gesprekken en een 6-tal groepssessies hebben inmiddels plaatsgehad. We zijn halverwege de Burn-Out training, vaak intensief, maar altijd leerzaam. Het is goed dat door deskundige personen op de juiste momenten jezelf een spiegel wordt voorgehouden. Vaak komt dit hard aan, maar men blijft je altijd als een mens zien en als mens waarderen, waardoor de inhoud van de trainingen ook tot je door kan dringen. Dit ressorteert uiteindelijk dan ook het gewenste effect, in tegenstelling tot een bedrijfsarts die in een eerste gesprek beweerde dat ik het allemaal aan mezelf te danken heb: door de verkeerde timing en verkeerde toon bereikte deze laatste juist het tegenovergestelde effect.

Tijdens de trainingen komen vele aspecten aan bod: assertiviteit, communicatie, conflictbeheersing, ontspanningsoefeningen (maar ook de noodzaak tot inspanning), voeding, angstmanagement etc., alles echter gericht op het uiteindelijke doel: bewust worden van de situaties die tot je Burn Out hebben geleid en daarmee leren voorkomen dat het je nog een keer overkomt. 

Laat ik de hoop uitspreken dat meer hulpverleners als huisartsen, bedrijfsartsen en psychologen, maar ook managers en leidinggevenden in het bedrijfsleven de signalen en kenmerken van een Burn Out beter leren te onderkennen en beter ermee om te gaan teneinde de betrokken werknemer tijdiger en kordater te kunnen helpen, want een Burn Out is een echte ziekte, alleen weet je dat pas indien het jezelf overkomt. 

Wil